Voor veel dj's is het vaak al een hele uitdaging om op de flyer van een Nederlands technofeest terecht te komen, laat staan op die van een internationale gig. Onlangs kwam Mark van Ooijen, alias D-Wan, terug van een succesvolle dj-tour in Chili. Wij hadden de gelegenheid om hem te interviewen en alles te horen over zijn avonturen als dj in het buitenland.
Over D-Wan
Hoe ben je begonnen met draaien, welke apparatuur, hoe kwam je er bij om de stap te nemen? We begonnen met feesten en kwamen er al snel achter dat de top 40 muziek in de clubs niet aan ons besteed was. Zo kwamen we in 1999 terecht in het beursgebouw in Eindhoven waar toen de eerste Trance Energy werd gehouden. We waren zo onder de indruk van de muziek en de sfeer, dat we zelf ook wel achter die tafels wilden staan.
Dave, een van mijn beste vrienden en mede technofan was de eerste met een mixer en twee platenspelers, dus het eerste half jaar woonde ik zo'n beetje bij hem op de kamer. Zijn ouders hebben heel wat herrie moeten doorstaan toen wij met vallen en opstaan het beatmatchen onder de knie probeerden te krijgen en de Kaoss Pad aan het misbruiken waren. Na zo'n half jaar heb ik zelf voor het eerst apparatuur aangeschaft. Ik ben toen begonnen met een Gemini mixer (die snel vervangen werd voor een Numark) en twee beltdrive platenspelers.
Wat kun je vertellen over je eerste keer draaien voor publiek? Mijn eerste gig met wat meer publiek was op een feest op industrieterrein de Duin in Schijndel, waar ook mijn DJ naam geboren is. Het was een leeggeruimde loods met een goed geluidssysteem en vol met grote beamerschermen. Een uur of wat voor ik begon, vroeg de jongen van het licht me naar mijn DJ naam, die ik op dat moment nog niet had. De meligheid sloeg toe en namen als BZN en Zangeres Zonder Naam gingen over tafel. Al snel werd het de Dj Zonder Naam, Dj-Without A Name, D-wan.
Draaien in het buitenland
Je vertelde me dat je op vakantie was en zodoende ineens achter de draaitafels belandde. Wat kun je vertellen over de eerste keer dat je in Chili draaide? Klopt. Ik was op vakantie in Chili om mijn vriendin Cecilia op te zoeken en om samen met haar van de vakantie te genieten in Pucón, een toeristisch plaatsje onder de rook van een enorme vulkaan in het merengebied van Chili. Toen we daar de eerste keer op stap gingen, kwamen we terecht in Club Morena, waar (zoals bijna overal in Chili) in de grote zaal Reggaeton en Cumbia uit de speakers knalde en de kleine zaal gereserveerd was voor elektronische muziek.
In deze kleine zaal waren nog geen twintig mensen, waarvan het merendeel aan de bar zat. Omdat ik uiteraard wel interesse had in de muziek en waar de DJ mee bezig was, ben ik even een kijkje gaan nemen bij de booth. Traktor en Technics, iets wat ik nog veel vaker zou gaan tegenkomen in Chili.
Bij het wisselen van de DJ ging mijn vriendin een praatje met hem maken en ze vertelde hem dat ik ook DJ was in Nederland. Na de set hebben we met z'n vieren (David Navarrete, Rodrigo Garrido, Cecilia en ik) nog een drankje gedaan en kreeg ik het voorstel om op donderdag op de vooravond (terwijl de club nog was gesloten) een proefset te komen draaien. Maar er was een probleempje met de apparatuur. Ik draai sinds 2007 met CD (ik stribbelde lang tegen om over te stappen vanwege mijn vinylcollectie) en ik had slechts 5 minuten mixervaring opgedaan met Traktor tijdens een presentatie. Ondanks dat ik erg graag wilde laten zien wat ik kon, leek het me maar niks om dat dan met het voor mij onbekende Traktor te doen. Omdat Rodrigo uiteindelijk nog CD-spelers kon regelen, accepteerde ik de uitdaging.
Ik had in Chili alleen mijn notebook bij me, maar daar had ik dan wel mijn Beatport, Track It Down en wat werk van bevriende DJ's op staan. Ik moest dus nog wel snel op pad om kwalitief goede lege CD's te vinden, een uitdaging, zo bleek. Uiteindelijk had op dat moment nog één winkel 22 lege Sony's liggen, de rest van de winkels had alleen CD's van onbekende merken van bedenkelijke kwaliteit (je keek er dwars doorheen, gebruik er een tijdens een eclips en je hebt gegarandeerd lasogen). De Sony's dus.
Die donderdagavond ging ik met mijn vers gebrande CD's vol Tech House en Techno van onder andere Ron Costa, Kiko en Don Ruijgrok naar de gesloten club die enkele kilometers buiten Pucón lag. Vreemd, in een club een set draaien voor slechts vier personen; mijn vriendin, twee DJ's en een barman die zijn koelingen aan het aanvullen is. Na mijn set waren de DJ's en barman erg enthousiast en ik mocht de eerstvolgende zaterdagavond komen afsluiten.
Ondanks dat er die zaterdagavond wederom weinig publiek was, was de broer van de organisator van Suntrip Festival, wel aanwezig. Na de set heeft mijn vriendin mij aan hem voorgesteld en hebben we even een praatje gemaakt. Hij meldde een paar keer dat de Suntrip line up vol was maar dat ik er toch eigenlijk echt tussen had moeten staan. Ook wilde hij dat ik kwam draaien op privéfeesten die ergens aan een meer gehouden werden. Het klonk allemaal heel aanlokkelijk, maar we hadden al tickets om de volgende dag koers te zetten richting Argentinië. Aangezien er die nacht verder niets concreets voorgesteld werd en Suntrip pas een maand later op de agenda stond, werden e-mailadressen en telefoonnummers uitgewisseld en ben ik met Cecilia naar Argentinië gegaan.
Toen we er de volgende dagen niets meer over hoorde en verder geen reactie terugkregen, dacht ik dat ik te maken had gehad met een sterk verhaal. Totdat Cecilia in Argentinië ineens werd teruggebeld. De organisator van Suntrip was via zijn broer bij mij terecht gekomen. Hij was erg te spreken over de Youtube videos die ik direkt na de set had geüploud en hij wilde me graag op Suntrip hebben. Terug naar Pucón dus, waar voor Suntrip Festival eerst nog een Suntrip promo avond op de agenda stond in de Sala Murano. Het werd een top avond met te gek publiek. Verder heb ik in Pucón voor Suntrip op het programma stond, nog een paar plaatjes gelegd in loungebar The View en op het strand van Open Bar. Op Suntrip heb ik Rodrigo Laffertt leren kennen die na mij in de line up stond. Ik vertelde hem dat ik tijdens mijn vakantie steeds van het een in het ander was gerold en dat ik de smaak te pakken had gekregen. Hij nodigde me uit voor een clubavond en een festivalletje in Castro, op het eiland Chiloé. Toen we Rodrigo Laffertt daar weer ontmoetten voor de laatste twee optredens, brak het feest pas echt los...
Reageert het publiek in het buitenland anders dan in Nederland? Moest jij je naar je gevoel aanpassen in je draaistijl en/of performance? Ja, wat mij in Chili opviel was dat het publiek in het begin vaak een beetje afwacht wat er staat te gebeuren, maar als ze eenmaal beginnen te dansen ook echt helemaal losgaan.
In Chili heb ik gekozen voor een wat meer toegankelijke funky sound, terwijl ik in Nederland, België of Duitsland eerder wat harder en rauwer mix. Omdat ik op Suntrip opende, is de set voor mijn doen vrij rustig. In een club draai ik weer net wat harder, met meer fx en crossfader gebruik en is er meer interactie met het publiek mogelijk.
Denk je dat het moeilijker is om in Nederland gigs te regelen dan in het buitenland? Ja, dat denk ik wel. Door het enorme aanbod aan DJ's in Nederland (maar dat geldt net zo voor België, Duitsland en UK), is hier je netwerk, maar ook je promotie, veel belangrijker dan in het buitenland.
What's next? Marco JS en ik zijn recent weer begonnen met het oppakken Olá Amigo, een concept dat draait om Latin Hardgroove Techno en dat te horen is op Soundcloud. Ik zal de komende jaren besteden om mijn productie naar een hoger plan te tillen door andere manieren van produceren te gaan ontdekken. Verder zal de komende tijd snel duidelijk worden of ik weer kan gaan overwinteren in Chili, of dat ik dingen in Nederland en België kan gaan vastleggen.
Voor de sounds van D-Wan kun je terecht op zijn Soundcloud
Technoblog 